Het afgelopen jaar liepen de frustraties bij René Vanhommerig, directeur-eigenaar van GrausBouw, hoog op over wat hij “de grote klimaatshow” noemt. Zo hoog zelfs, dat hij overwoog het ondernemersbijltje erbij neer te gooien. Met dank aan zijn team vond hij de spirit om “nog minstens tien jaar door te gaan”. Een gesprek met een ondernemer met het hart op de tong.
Zero-emissiezones en netcongestie. Twee onderwerpen die René Vanhommerig nog net geen rode vlekken bezorgen. “GrausBouw heeft 72 bussen op de weg. Als de regelgeving gehandhaafd blijft, moeten die binnen een paar jaar allemaal elektrisch zijn. Dat is voor ons bedrijf niet haalbaar”, geeft hij aan. “Om nog maar te zwijgen over het gebrek aan een goede laadinfrastructuur.”
Met nog meer ergernis vertelt Vanhommerig over de vergevorderde nieuwbouwplannen die hij had voor een nieuwe, duurzame bedrijfslocatie. “De grond was aangekocht en de vergunning was verleend. De plannen waren tot in detail uitgewerkt. Maar toen kreeg ik te horen dat de wachttijd voor de stroomaansluiting vijf tot tien jaar was. Met zo’n onzekerheidsmarge kun je toch niet ondernemen? Ik heb alle plannen afgeblazen. Ik was er zo klaar mee, dat ik zelfs overwoog het bedrijf van de hand te doen.”
Wat heeft ervoor gezorgd dat je toch doorging?
“Het zijn echt mijn mensen geweest, die maakten dat ik de knop weer om kon zetten. We hebben samen de schouders eronder gezet en zijn weer doorgegaan. Ik ben nu weer happy en ga nog zeker tien jaar door. Dat wil niet zeggen dat ik me niet regelmatig erger. Bijvoorbeeld over de hele stikstofdiscussie. Natuurlijk ben ik ook voor een beter klimaat en een beter milieu, maar we acteren nu als een kip zonder kop. Bovenal ben ik trots op dit bedrijf.”
Wat is het DNA van GrausBouw?
“Klantvriendelijkheid zit in onze genen. Afspraak is afspraak; dat is heilig voor ons. In de panden waar onze vakmensen werken aan onderhoud en renovatie zijn bewoners of gebruikers doorgaans aanwezig. Communicatie, de wijze waarop wij ons presenteren en gedragen, is daarbij heel belangrijk. Wij moeten ons als gast opstellen. Samen met studenten van Hotel Management School Maastricht doorlopen onze mensen nu een trainingsprogramma gericht op hospitality. We proberen ons als het gaat om klantvriendelijkheid te onderscheiden van andere bedrijven.”
Waar ben je trots op?
“Na mijn opleidingen bouwkunde en bedrijfskunde heb ik ongeveer tot mijn veertigste in loondienst gewerkt. Mijn laatste werkgever was Rockwool. Voor mij stond altijd vast dat ik ooit zelf wilde gaan ondernemen. In 2008 nam ik GrausBouw over, inclusief 30 personeelsleden. Het bedrijf was toen ook nog actief in nieuwbouw. Ik heb mij met GrausBouw helemaal toegelegd op onderhoud, renovatie en verduurzaming voor professionele opdrachtgevers. Inmiddels werken hier zo’n 100 mensen, maar groei en geld zijn nooit mijn drijfveren geweest. Ik wil de beste zijn in hetgeen we doen. En elke dag een beetje beter worden. Als dat goed gaat, volgt die groei vanzelf. We zijn uitgegroeid tot een gewaardeerde en bekende speler in ons vakgebied. Daar ben ik dan wel trots op.”
Waar maak je je zorgen over?
“Behalve over wat ik ‘de grote klimaatshow’ noem en de onrealistische eisen die we onszelf hieromtrent onnodig opleggen, maak ik me zorgen over de arbeidskrapte. Het afgelopen jaar hebben we niet kunnen groeien door een gebrek aan goede vakmensen die passen in ons DNA. We hebben daardoor weleens nee moeten zeggen tegen een nieuwe opdrachtgever. Er worden domweg te weinig mensen opgeleid. En vaak ontbreekt ook de juiste mentaliteit. Tegenwoordig wil niemand meer vijf dagen werken. Vier dagen lijkt wel het nieuwe fulltime werken te zijn. Als iedereen gewoon vijf dagen zou werken, zou een belangrijk deel van de arbeidskrapte al opgelost zijn.”
Wat betekent efficiënt bouwen en ondernemen voor jou?
“Ik zeg altijd: we moeten niet hard werken, we moeten slim werken. We rijden niet het hele land door voor klussen, maar concentreren ons op Zuid-Limburg. Ook wij maken weleens fouten. Het gaat er dan om die zo efficiënt mogelijk op te lossen. En natuurlijk moet je niet meer uitgeven dan er binnenkomt.”
Wat brengt de toekomst?
“Dan blijf ik toch bij mijn motto: elke dag een beetje beter worden. In de onderhoudsmarkt zie je nu diverse overnames, ook om personeel te krijgen. Maar daar zit voor mij geen meerwaarde in. Het meeste succes hebben wij met nieuwe arbeidskrachten die door ons eigen personeel zijn aangebracht of opgeleid. Voor het aandragen van nieuwe mensen loven wij ook een bonus uit.
Wat er gebeurt als hier iemand op de stoep staat die GrausBouw wil overnemen? Nee, daar sta ik niet voor open. Ik doe nu wat ik het liefste doe. Mijn zoon van achttien studeert Building Environment. Misschien wil hij het bedrijf op termijn overnemen. Tegelijkertijd besef ik dat het wel heel toevallig zou zijn als hij het net zo leuk zou vinden als ik en er net zo weinig stress van heeft als ik. We gaan het zien. Ik ga in ieder geval nog minstens tien jaar door.”
Wie: René Vanhommerig
Leeftijd: 58 jaar
Functie: directeur-eigenaar
Bedrijf: Grondlegger van GrausBouw is Hubert Graus, die in 1890 als eenmansbedrijfje kleine bouwwerkzaamheden verrichtte. Na vier generaties Graus was er binnen de familie geen opvolger. René Vanhommerig nam het bedrijf in juni 2008 over. In mei 2013 verhuisde het bedrijf na ruim 90 jaar gevestigd te zijn geweest in Brunssum naar een groter, moderner bedrijfspand op industrieterrein De Koumen in Hoensbroek. Onder leiding van Vanhommerig transformeerde GrausBouw van een traditioneel bouwbedrijf naar een onderneming gespecialiseerd in onderhoud, renovatie en verduurzaming. GrausBouw verzorgt in de provincie Limburg voor zakelijke opdrachtgevers het complete onderhoud aan woningen, zorginstellingen, scholen, kantoren, fabriekshallen, winkelpanden en horecagelegenheden.
Dit artikel is eerder gepubliceerd in Aannemer 2 – 2025.
Lees ook deze interviews met ondernemers met hart voor bouwen:
