Twee opleverpunten staan er nog tussen een opdrachtgever en een aannemer in. Beide hebben betrekking op het afschot in de luifels van de nieuwbouwwoning. Gebrekkig volgens de één, dik in orde volgens de ander. De arbiter biedt verlossing.
De woning van de opdrachtgever is de hoekwoning van een rij van drie traditioneel gebouwde woningen. Omdat de spuwer van het platte dak van de luifel boven de voordeur afwaterde op de trap werd die eerder al door de aannemer van de rechterzijde naar de linkerzijde verplaatst. Nu blijft er echter water op het dakje met EPDM-dakbedekking staan. Waar de aannemer niet struikelt over de meer dan 5 mm na regenval, spreekt de opdrachtgever van gebrekkig afschot. De arbiter neemt het voortouw in de discussie.
De in de bouwpraktijk gehanteerde ‘BDA-regel’ met betrekking tot de hoeveelheid water dat na regenval op een dak mag blijven staan, luidt als volgt: ‘Als keuringscriterium geldt dat een hoeveelheid water op het dak (direct na regen) van maximaal 5% van het dakoppervlak toelaatbaar is, mits deze hoeveelheid verdeeld is over meerdere plassen. De diepte van de plassen mag daarbij maximaal 5 mm zijn.’ De gedachte achter dit criterium is dat dergelijke plassen relatief snel onder invloed van zon en wind zijn verdampt. Daardoor worden vervuiling, stank en muggen voorkomen dan wel sterk beperkt.
Om aan genoemd keuringscriterium te kunnen voldoen, geldt als uitgangspunt een effectief afschot van het watervoerende vlak – in de eindtoestand – van ten minste 10 mm per meter. De plakstukken van de hemelwaterafvoeren moeten altijd verdiept in het dakbeschot c.q. in de draagconstructie worden ingelaten, om drempelvorming rondom de afvoeren te voorkomen.
De aannemer heeft de dakbedekking niet op afschot gelegd richting de verplaatste spuwer en de plakplaat van de spuwer ligt niet verdiept in het dakbeschot. Hierdoor blijft water staan op de luifel, wat in strijd is met het Bouwbesluit.
De luifel boven de voordeur is niet de enige plek waar na een regenbui water op blijft staan. Dat is ook het geval op het platte dak van de met de buren gezamenlijke luifel aan de rechtergevel. En ook hier gaat het om meer dan 5 mm. Waar de aannemer meent dat het afschot niet verkeerd is, weet de arbiter wel beter. Bovendien is de afvoer zelf op het hoogste punt van de overkapping geplaatst. Wederom een gevalletje ‘niet voldaan aan het toetsingscriterium in de ‘BDA-regel’ dus.
De wijze van herstel – volgens de eisen van goed en deugdelijke werk en de geldende garantienormen – is aan de aannemer. Hij betaalt de proceskosten à 6.951,45 euro.
Bewerkt naar het desbetreffende verslag van de Raad van Arbitrage
Geschilnummer 81.108
Tekening: Pennestreek/Tony Tati
Dit artikel verscheen in december 2018 in het blad Aannemer. Klik hier voor een (proef)abonnement.
