Daar zaten ze aan onze tafel in Amersfoort. Drie dolenthousiaste werknemers, want ze konden het bedrijf van hun werkgever overnemen. Met zijn drieën één zaak overnemen gaat trouwens zelden goed. Maar ze hadden al 15 jaar samengewerkt en dat zou hen niet gebeuren.
“Hoeveel moeten jullie betalen voor het bedrijf?”, was mijn vraag. “Iets van 1,2 miljoen euro, een vriendenprijs, want er is volgens onze werkgever al een collega-aannemer geweest die 1,5 miljoen wilde betalen.” Ik word altijd argwanend bij dit soort uitspraken.
Veel lagere winst
Ik kreeg na twee maanden zeuren de benodigde jaarrapporten en overige stukken van het bedrijf. De waarde was gebaseerd op toekomstige resultaten. Maar na het normaliseren van de jaarstukken kwam ik er al snel achter dat de winst veel lager was en dat de goodwill veel te hoog was bepaald. Het riekte zelfs naar manipulatie. Tevens kwamen een aantal fiscale trucs uit de hoge hoed. Met enig voorlopig rekenwerk kwam ik tot de conclusie dat de onderneming met maximaal 6 ton euro goed betaald was.
Mijne heren, u moet het niet doen en ga er niet over discussiëren met de baas, want dit bevordert bepaald niet de goede relatie”, was het advies. Het gat is te groot en de drie voelden zich gepakt. De maand erop nam één van hen ontslag en de twee anderen schikten zich in hun lot.
Gemeenschap van goederen
De baas lag in echtscheiding en de advocaat van de vrouw had lucht gekregen van de op handen zijnde verkoop. Met enige rechterlijke dwang kwam het waarderapport boven tafel. De rechter knikte bewonderend bij het doorlezen van het lijvige accountantsrapport. “Het lijkt mij een goed onderbouwd geheel. Voor 1,2 miljoen en dan is het ook nog een vriendenprijsje. U bent in gemeenschap van goederen getrouwd, dus 6 ton euro voor uw vrouw”, luidde het oordeel. De bedrieger bedrogen.
Richard olde Hartman is directeur van Olde Hartman Advies, overnamespecialist in de bouwnijverheid.
Deze column is eerder gepubliceerd in Aannemer 5-2024.
- Lees hier eerdere blogs van Richard olde Hartman.
