Nieuwe gevelbekleding op het bestaande regelwerk en de oude folie? Daarover ontstaat discussie tussen opdrachtgever en aannemer. De hamvraag in deze arbitragezaak: voldoet het geheel aan de gestelde eis voor brandwerendheid?
Een bouwbedrijf transformeert een kantoorpand van vier bouwlagen tot appartementen voor de verhuur. De opdracht bestaat uit het uitvoeren van werkzaamheden aan de buitengevel en het leveren en plaatsen van een nieuwe trap, voor een aanneemsom van in totaal 410.000 euro. Het ontwerp komt van een architect.
De aannemer gaat aan de slag en vervangt de bestaande kozijnen, voorziet de bakstenen gevels van keimwerk, schildert betonnen kaders en brengt rondom gevelopeningen (plaatselijk geluidwerende) cassettes aan.
De geelkleurige Trespa-platen aan de gevel maken plaats voor nieuwe, in de kleur zwart. De oude beplating was geschroefd op vurenhouten regelwerk op hsb-elementen, met ertussen een waterkerende dampopen folie. De aannemer lijmt de nieuwe beplating op het bestaande regelwerk, dus ook met handhaving van de bestaande folie.
Discussie over kwaliteit
Al tijdens de bouw ontstaat er discussie over de kwaliteit van het uitgevoerde werk. De opdrachtgever stopt daarom met het betalen van facturen. Er komt een brief van een advocaat: de opdrachtgever eist volledige nakoming van de verplichtingen uit de aannemingsovereenkomst. De aannemer reageert daar niet op.
Het wordt een zaak bij de Raad van Arbitrage in Bouwgeschillen. De opdrachtgever heeft een lijst aan klachten, over onder meer de geluidwerende gevelcassettes en het schilderwerk. Zo heeft de aannemer verfspetters veroorzaakt op zes auto’s van de opdrachtgever.
Het voornaamste pijnpunt is de opbouw van de gevel. De opdrachtgever wil dat de aannemer de gevel alsnog voorziet van de overeengekomen volledig zwarte, uv-bestendige en brandwerende folie. Ook moet er volgens de overeenkomst geïmpregneerd houten regelwerk aan de gevel. De Trespa beplating hoort volgens de toepasselijke verwerkingsvoorschriften van de leverancier te worden gemonteerd, ofwel zo dat de hele buitengevel voldoet aan brandklasse B. De opdrachtgever eist dat dit binnen 6 weken gebeurt, op straffe van een dwangsom van 5000 euro per dag.
De aannemer stelt op zijn beurt dat het werk is opgeleverd en eist dat de opdrachtgever de facturen betaalt.
Oordeel arbiter
Voor de arbiters in deze zaak is het helder dat de gevel moet voldoen aan brandklasse B. Zij vinden het ook voldoende aannemelijk dat het twintig jaar oude vuren regelwerk niet brandvertragend is geïmpregneerd en dus niet voldoet. De bestaande folie heeft brandklasse F. Daarom moet ervan uit worden gegaan dat de gevel geen brandklasse B zal halen.
De architect had op tekening alleen aangeven dat de beplating moest worden vervangen. Volgens de arbiter hadden de architect en opdrachtgever er niet zomaar vanuit mogen gaan dat met de bestaande opbouw brandklasse B gehaald zou worden. Maar dat doet niets af aan de verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid van de aannemer, aldus de arbiter. Die heeft een eigen zorgplicht om een werk zodanig te realiseren dat aan de wettelijke eisen van brandveiligheid wordt voldaan. En was daar in de calculatiefase kennelijk ook vanuit gegaan, gezien de posten voor zowel folie als regelwerk.
De aannemer voert nog tegenargumenten aan, maar het oordeel is duidelijk: hij is tekortgeschoten en moet de gevel maken zoals afgesproken. Niet binnen zes weken zoals geeist, maar binnen vier maanden. De dwangsom van 5000 euro per dag geldt als stok achter de deur.
Afrekening
Bij de afrekening gaan verschillende bedragen over en weer, ook gezien de overige klachten. Hoofdmoot daarin: de opdrachtgever moet 185.099,37 euro aan onbetaalde facturen voldoen. In deze zaak worden de proceskosten in verhouding 40-60 verdeeld over respectievelijk de opdrachtgever en de aannemer. Ter verrekening van die proceskosten moet de aannemer 5.174,43 euro betalen aan de opdrachtgever.
Bewerkt naar het verslag van de Raad van Arbitrage in Bouwgeschillen, geschilnummer 37902.
